Into Wandering

Onze dag begon opnieuw vroeg. Rond 5 uur ’s morgens werden we opgehaald aan onze hostel in Huaraz voor de start van de panoramische hike naar Laguna 69.

Wij kozen bewust voor de panorama-variant van de hike. Die is iets duurder dan de klassieke route, maar absoluut de moeite waard. Je vertrekt namelijk via een alternatieve weg die door slechts één organisatie wordt aangeboden. Hierdoor wandel je het eerste deel van de tocht bijna volledig alleen, wat een enorm verschil maakt in beleving.

De organisatie houdt de groepen klein en dat merk je meteen: een fijne gids, goede begeleiding en vooral… rust en natuur.

Je start deze hike bovendien op een hoger punt, wat het meteen ook iets pittiger maakt. De terugweg volgt wel de klassieke route, waardoor je eigenlijk het beste van beide werelden krijgt.

Onderweg naar het meer

Voor mij persoonlijk was dit zonder twijfel een van de hoogtepunten van onze reis.

De wandeling zelf is al een ervaring op zich. Onderweg passeer je verschillende andere bergmeren, waaronder “Lake 67” en “Lake 68”. De naam Laguna 69 blijkt trouwens minder romantisch dan je zou denken: de meren werden gewoon genummerd toen ze in kaart werden gebracht.

Bij de start van onze hike waren de weersomstandigheden allesbehalve ideaal. Het was zwaar bewolkt en zelfs onze gids was verrast door hoe slecht het weer was. Tijdens het eerste deel van de tocht begon het zelfs te sneeuwen.

Toch gaf die mistige sfeer ook iets magisch aan de wandeling. En gelukkig… begon het weer stilaan open te trekken.

De klim

De hike is niet te onderschatten. Vooral het laatste stuk is pittig: een stevige klim van zo’n 80 meter recht omhoog.

Hier voel je de hoogte echt. Je ademhaling wordt zwaarder, je benen beginnen te protesteren… maar het is het allemaal waard.

En dan bereik je de top.

Aankomst bij Laguna 69

Toen wij aankwamen, waren we er bijna alleen. En dat maakte het moment extra bijzonder.

Voor ons lag het felblauwe water van Laguna 69, omringd door besneeuwde bergtoppen en gletsjers. Net op dat moment brak de zon door en klaarde de hemel volledig op.

Een van die momenten waarop alles klopt.

We namen hier rustig de tijd om te genieten van het uitzicht en aten onze lunch met zicht op het meer. Echt zo’n plek waar je gewoon even stil wordt.

De terugweg

Na een tijdje begonnen we aan de afdaling.

Die is anders zwaar: minder last van je ademhaling, maar des te meer van je knieën. De terugweg is ook langer dan de heenweg, maar opnieuw waan je je in een totaal ander landschap.

Van ruige, kale bergen ga je naar groene valleien. Het voelde soms bijna alsof we in een scène uit Harry Potter rondliepen – zo surrealistisch mooi was het.

Beneden stond de bus ons op te wachten voor de rit van ongeveer 3 uur terug naar Huaraz.