Into Wandering

De Rinjani, de beruchte trekking op Lombok.
Berucht omdat deze zowel fysiek als mentaal uitputtend is.

De afstand is perfect te doen (in totaal zo’n 12 km), maar de hoogtemeters (2570m stijgen) en het losse vulkaanzand maken deze wandeling zo uitdagend.

We got this!

We worden opgehaald door onze gids en ‘porters‘, de personen die eigenlijk het echte werk doen, zij dragen je tent, slaapzak, drinken en al het eten de volledige weg naar boven tot aan het basecamp. Waar wij al afzien om deze tocht gewoon naar boven te halen doen zij dit op teenslippers met heel wat extra kilo’s. 

Ze halen ons op in een pick-up truck en we zijn klaar om dit avontuur te starten.

Eerst doe je een medical-check (= een blad invullen waarbij je verklaart gezond te zijn, ze nemen je bloeddruk en hartslag en dan mag je verder).

Vervolgens moet je je gaan aanmelden, iedereen die de berg opgaat moet geregistreerd staan. Hier moet je je paspoort en het document van de medical-check afgeven, controleren ze alles en dan roepen ze je naam om en dan mag je je tocht starten.

We rijden door tot het startpunt en dan begint de tocht.

Pos 1

Eerst wandel je naar positie 1, dit is een vrij gemakkelijk stuk toch zeker in vergelijking met wat nog te wachten staat. Hier wandel je een groot deel van de route door het bos wat het wel aangenaam maakt. Ik wist dat dit een makkelijk stuk was maar toch hakte het er al wat in. Ieder begin is moeilijk dus we blijven optimistisch en ik weet vooral, hier moet ik nog niet beginnen zagen want dit is nog niets.

Pos 2

Vervolgens ga je door naar positie 2, dit is het makkelijkste deel van de route naar mijn mening. Het is een prachtig gebied waar je doorwandelt en het is ook een vrij korte afstand.

Eenmaal toegekomen aan Pos 2 heb je je lunch, hier zie je stilaan al mensen passeren die aan het terugkeren zijn. Wanneer we zien hoe zij wandelen/strompelen geeft het niet echt veel moed, maar we zijn hier nu al dus no way back!

Pos 3

Tijdens de tocht naar positie 3 begint het echte werk. Het wordt steiler en ook steeds warmer. Maar ik ben me er goed van bewust dat het lastigste deel nog moet komen. Dus ik probeer mezelf constant te zeggen, geniet van de makkelijke stukken want je moet nog een eind. Eenmaal toegekomen aan positie 3 rust je nog even uit en dan is het tijd voor het echte werk.

Base Camp

Tijd voor de trek naar boven, naar basecamp en dus ook tijd voor de befaamde ‘killer hills’. 3 heuvels die je op en af moet om zo tot aan het basecamp te komen.

Onderweg passeer je nog aan positie 4 en dan is het tijd voor de laatste klim naar boven. Probeer onderweg ook echt te genieten, het is afzien maar de omgeving is prachtig!

Eens toegekomen aan het basecamp is het puur genieten. Je overnacht in een tent aan de kraterrand en het uitzicht is adembenemend! Hier heb ik één van de mooiste zonsondergangen ooit gezien.

Het moment dat de wolken even weg trokken en het kratermeer tevoorschijn kwam met een prachtige zonsondergang is het puur genieten.

Hier ben je ook al op behoorlijke hoogte (2639 meter) en ik heb helaas wat last van hoogteziekte. Bovendien zijn we allemaal echt kapot en wordt het snel koud – zeer koud – na het avondeten dat ik vanwege de hoogteziekte amper binnenkrijg, kruipen we meteen in onze tent. Hoewel ik me echt belabberd voelde was het puur genieten van de uitzichten. Het valt me op dat het geluid snel stopt en het daar enorm stil is.

Ik neem de tijd om te genieten van de wolken die over de vulkaanrand rollen en alles in me op te nemen.

Eens de zon onder is wordt het echt ijskoud en val je als een blok in slaap. 

Summit Push

De volgende ochtend worden we om 1u 30 wakker gemaakt voor een licht ontbijt en om ons klaar te maken en de tocht naar de summit aan te vatten. Het is nog pikdonker, het enige licht dat we zien is van onze en de anderen hun hoofdlampje. Stilaan zie je hoe de berg zich vult met mensen die de tocht naar boven starten. 

Het doel is om de summit te halen voor de zonsopgang, deze heb ik helaas gemist maar dit had ik al snel aanvaard. Ik moest en zou die top halen.

Het is koud, ijskoud en hoe hoger je komt hoe kouder het wordt.
Thermisch ondergoed, handschoenen en wandelstokken zijn hier echt geen overbodige luxe. 

Het eerste deel van de summit push is heftig. Al meteen start je aan een stevige beklimming, stijl omhoog tot je echt op de rand van de vulkaan loopt. Gelukkig is het donker en besef je hier nog niet teveel van. Het enige wat ik dacht is, dit is nog maar het begin.

Eens je deze beklimming hebt gedaan is het volgende stuk wel oké te doen. Het is slopend vooral door de koude en de vermoeidheid die je al hebt maar dit stuk haal je sowieso.

Vervolgens en tot slot komt het hevigste stuk, de laatste rechte lijn stijl naar boven. Dit in losse lavastenen waar je iedere stap naar boven ook weer wat terug naar beneden schuift.

Enkele mental breakdowns later heb ik beslist, ik moet en zal die top bereiken. Gewoon blijven gaan en rusten waar nodig. Dit is niet langer een fysieke uitdaging maar een echte mentale strijd. 

Wanneer we uiteindelijk de top bereiken is de ontlading groot, ik ben Aaron zo dankbaar voor zijn geduld en hoe hij mij heeft bijgestaan in m’n strijd naar de top. Voor hem was het ook lastig, maar of hij de top zou bereiken was bij hem geen vraag, bij mij echter wel. Het punt dat we daar toch samen boven staan en dit toch maar gedaan hebben en dan nog eens zo’n prachtig zicht hebben, daar werden we beiden wat emotioneel van.

Terug naar Base Camp

Ik had al schrik in de tocht naar beneden want mijn ervaring heeft me geleerd, naar boven is lastig en fysiek uitdagend, naar beneden is gewoon pijnlijk. Maar het viel eigenlijk goed mee, ik liet me ‘glijden’ door de losse lavastenen die nu wel vlot meehielpen om naar beneden te gaan. De terugweg hebben we eigenlijk beide gewoon 100% genoten. Ongelofelijk trots en de zon die steeds meer licht en warmte gaf waardoor we de omgeving nog meer in ons kunnen opnemen.

Eens terug aangekomen bij het basecamp ontbijten we samen en beslissen we om niet verder te gaan maar de terugtocht naar beneden in te zetten.

Terug naar beneden

Doordat we later dan anderen (om 5u30) aankwamen op de summit zou het te nipt worden om de tocht nog verder te zetten, omdat we allemaal ook al moe waren en het de verstandigste keuze leek voor ons allemaal besloten we om onze tocht een dag in te korten en de tocht naar beneden (die ook niet te onderschatten is) aan te vatten.

Normaal gezien wanneer je kiest voor de optie van de 3-daagse trekking vervolg je op dag 2 de tocht naar het kratermeer, overnacht je daar in de buurt en neem je de volgende dag een andere route naar beneden.

Heb ik spijt dat we niet nog naar het kratermeer geweest zijn, misschien een beetje maar het was ongetwijfeld de enige juiste keuze om hier ons avontuur op Rinjani te beëindigen. Soms loop je tegen grenzen aan, moet je die even doorbreken maar dan ook beseffen wanneer het genoeg geweest is.
Niet alleen voor jezelf maar ook voor je reisgezelschap en de dagen die je nog staan te wachten. Ons hier blesseren zou te jammer zijn en uiteindelijk hebben we ons doel behaald want we hebben de Rinjani getrotseerd!

De terugweg is lastig, maar we zijn allemaal zo euforisch dat we het gehaald hebben dat we allemaal zo’n goed humeur hebben dat alles echt goed meevalt. Constant vragen we ons luidop af, hoe hebben we dit gedaan en waarom?! Bovendien genieten we nu allemaal des te meer v an de prachtige uitzichten!

Eens terug toegekomen aan het startpunt zijn we allemaal opgelucht en zo blij dat we dit avontuur toch zijn aangegaan.

We rijden samen met onze porters en gids terug naar Senaru, nemen afscheid en gaan dan vooral genieten van een goede douche en een lekker biertje!

Afstanden:

*De afstanden verschillen per bron en per bord die je tegenkomt ter plaatse, zeker deze van de kraterrand naar de summit. De totale afstand is ongeveer 12 km. Op vlak van afstand is dit dus zeker goed te doen. Maar geloof me deze keer draait het hem niet om de kilometers maar om het hoogteverschil dat je moet afleggen.

Wat moet je meedoen?

• Handschoenen
• Thermisch ondergoed
• Goede wandelschoenen
• Regenjas
• Dikke pull
• Dikke sokken
• Hoofdlamp
• Powerbank
• Wandelstokken zijn geen overbodige luxe
• Zonnecrème
• Petje
• Cash voor de fooi voor de gids en portiers