Into Wandering

• Lampje (+ neem een reserve mee – niet fijn wanneer je lampje plat is)
• Het is vroeg en zorg ervoor dat je op tijd bent voor de drukte.
• Want het is er druk, enorm druk, hierdoor voelde ik me soms benauwd en ingesloten.

Om middernacht werden we opgehaald in ons hotel, rond 1u30 kwamen we toe aan het startpunt. Daar krijg je nog iets warm te drinken, gevolgd door de briefing en dan ontvang je ook je gasmasker. Vanaf 2 uur kan je de vulkaan op dus dan start je wandeling naar de kraterrand, nogmaals hier ben je niet alleen. Dit is één van de bekendste hikes en iedereen wil deze dan ook gedaan hebben. Laat je niet ontmoedigen door de massa volk, het blijft prachtig, bovendien – geloof me – zijn er nog velen die na je moeten komen.

Tip: om die massa te vermijden, ga niet de dag net voor ze de vulkaan sluiten…

De volledige hike is bergop en in het donker, en misschien maar best want verbazend genoeg zorgde dit er ergens voor dat je niet door hebt hoe ver het nog is en hoe stijl omhoog, hierdoor ga je maar gewoon.

Checkpoint 1 en 2 zijn vrij plat, maar ikzelf vind dit soms vermoeiender dan echt omhoog klimmen. Hoe dan ook, deze zijn the easy part maar ga niet te snel, want het echte werk komt nog.

Checkpoint 3 en 4 zijn vrij stijl en tot slot heb je checkpoint 5.

Ik weet nog goed dat ik dacht amai, dat gaat hier vlotjes, we passeren checkpoint na checkpoint, helaas moet ik hier teleurstellen. Aan checkpoint 4 ben je nog maar in de helft naar de top, het is dus nog een stuk verder dan je denkt.

Eens je dan aan de top bent (in de pikkendonker nog steeds) start de afdaling naar beneden, naar het blauwe vuur. Dit ontvlamt door de pijpen van de zwavelwerkers, want die zijn ook al hard aan het werk. Deze verdienen naar mijn mening veel te weinig voor al hun harde werk zo’n 1000 IDR (= 5 cent) voor 1 kg (!).

Er geldt de regel dat zij altijd voorrang krijgen op het pad, gelukkig werd dit door de meeste toeristen wel gerespecteerd, maar dan nog  vond ik het een vreemd gegeven om daar voor ons plezier te zijn en die mensen daar zo hard te zien werken in zo’n barre en ongezonde omstandigheden.

Het blauwe vuur is wel eens tof om te zien, maar ik zou het zeker niet apart boeken. Het mooiste blijft de vulkaan op zich, maar als je er dan toch bent. We hadden geluk, de wind/rook zat goed dus we konden dichterbij geraken. De rook is enorm giftig, vandaar dat je je gasmasker moet opzetten, deze filtert fosfor maar niet de methaan. Eens de rook draait moet je je ogen sluiten en je masker aanduwen, een plek waar je dus niet te lang wil staan. Ik vond het vooral even een mindfuck om de kraterrand af te dalen tot aan het meer, de giftige gassen te ruiken, te voelen en toch nog dichterbij te gaan tot we aan het kratermeer zelf stonden, waar je eigenlijk niet veel van ziet want het is nog pikdonker.

Het kratermeer is het grootste meer dat zo zuur is, 200 meter diep (!) en een diameter van 722 meter.

Op een bepaald moment besefte ik, hier geraak ik niet zomaar uit. De weg terug is vol met toeristen, wat ook een speciaal beeld geeft om iedereen te zien afdalen met hun lampjes, maar aan de andere kant kreeg ik het op de terugweg soms benauwd omdat we niet zomaar door konden. Ik – de doemdenker dat ik soms ben – dacht toen wel als die vulkaan hier nu uitbarst zijn we gesjareld. 

Volgens onze gids zijn er slechts 4 plaatsen waar je dit blauwe vuur kan zien: hier in Indonesië, in Ethiopië, in Ijsland en in de keuken. Die in Ethiopië en Ijsland zijn niet toegankelijk voor toeristen, wat het wel speciaal maakt.

De zonsopgang hebben we helaas niet volledig gehaald, dit omwille van de opstoppingen door de drukte naar de de top. Maar eens we terug boven waren was het zicht wel prachtig! Een open hemel, prachtig uitzicht dus we mogen zeker niet klagen.

Ik vroeg me af en toe wel af hoe die influencers allemaal altijd die hikes zomaar kunnen doen, met hun fancy kledij en dergelijke (wat het vaak gevaarlijk maakt), wel er zijn ‘Lamborghini’s’ dit zijn karretjes waarin je kan zitten om de top te bereiken. Op zich zeker goed voor mensen met een beperking of die niet goed te been zijn, maar het zijn vooral mensen die geen zin hebben in de hike die hiervoor kiezen zo zagen we in de praktijk. De kostprijs van zo’n ritje in een Lamborghini naar boven? 1 miljoen IDR (= 50 euro).

Rond 6u30 waren we terug aan het startpunt en was er een fruitmarktje waar ik het deze keer echt niet nog eens ging laten en durian proefde. Stinken ze? Jazeker, maar ik kon dit niet laten liggen. Smaken deze nu echt lekker? Hier was binnen onze groep nog wat discussie over.